Hotel Pod Wyłupiastą Górą

(akt)

(Marian w kapciach, slipach i białym fartuchu stoi przy stole. Otwiera szufladę, wyjmuje: talerzyk, nóż, nożyk, bułkę, kostkę masła, biały ser zawinięty w woskowany papier. Nożem przekrawa bułkę na pół, pedantycznie usuwa okruchy. W łóżku, w białej, rozgrzebanej pościeli, śpi Aktorka - uwaga: w razie wystawienia aktu "Hotel pod Górą" słowo "aktorka" należy zastąpić autentycznym imieniem i nazwiskiem osoby kreującej tę rolę.)

Aktorka (chaotycznie, przez sen):

z popękanego garnituru

wosk kaskadami

wspina się w ziemię

(Marian nie zwraca uwagi na Aktorkę. Rozwija masło, smaruje nim obie połówki bułki nożykiem, pokrywa je serem. Wyciera nożyk białą chusteczką wyjętą z kieszeni fartucha.)

Aktorka (przebudzona własnymi słowami - do Mariana, który nie zwraca uwagi):

z poprukniętego garnifiuru

wosk kaskadami spływa pod ciemię

(oglądając paznokcie, do siebie)

niewiarygodne

(Marian chowa chusteczkę do kieszeni, a nóż, nożyk, masło i resztę sera do szuflady. Wycierając ręce w poły fartucha przygląda się połówkom bułki na talerzyku z widoczną dumą. Delikatnie ujmuje talerzyk i zanosi do łóżka, na którym siedzi całkiem już przebudzona Aktorka, w białej koszulce i białych majteczkach. Aktorka przerywa oglądanie paznokci i z zainteresowaniem patrzy na talerzyk.)

Aktorka:

Północna i południowa?

Marian:

ależ proszę

Aktorka (bierze północną połówkę, je)

Marian (odnosi talerzyk do stołu, stawia, wyjmuje z tej samej co przedtem szuflady parę czarnych półbutów, pastę i szczotkę. Szybko pastuje buty, chowa do szuflady pastę i szczotkę, buty stawia na stole. Wyciera ręce w poły fartucha zostawiając czarne smugi. Bierze z talerzyka południową połówkę.)

Aktorka:

Znów mają przechodzić pod naszymi drzwiami, słyszałeś?

Marian:

mhm (je swoją bułkę, po każdym kęsie wyciera usta chusteczką)

Król (wchodzi - półnagi - w czarnej przepasce na biodrach i czarnych, ciężkich butach wojskowych; w jednej ręce trzyma zwój sznura, drugą ciągnie za sobą rosochatą gałąź; ma długie, czarne, tłuste włosy)

przynoszę wam świat

w kurwach , no!

macie coś do picia?

(mówi wyłącznie do Mariana, Aktorka przygląda mu się dyskretnie)

Marian (z pełnymi ustami):

Mamy bułeczkę

z masłem i serkiem, o -

(podaje Królowi, krztusi się swym ostatnim kęsem; ukradkiem zanurza róg chusteczki w paście do butów w szufladzie)

Król (rzuca gałąź na podłogę, zjada resztę bułki):

niedobra bez soli (podnosi gałąź)

(Marian wyjmuje z szuflady solniczkę i posypuje chusteczkę solą, po czym chowa solniczkę do szuflady a chusteczkę do kieszeni)

Król:

cholernie chce mi się (dopiero teraz spostrzega Aktorkę)

piiić

Aktorka (wyciąga spod kołdry litrową butelkę mleka, pokazuje Królowi):

Ooo!

Marian (nie widzi, wpatrzony w Króla):

dziś niedziela wszystko zamknięte

a do tego strasznie zimno, zimno

Król:

zimno, zimno

Marian:

dawno nie było tak zimno w niedzielę

Król:

W niedzielę, no!

(Drapie się, rzuciwszy gałąź i sznur na podłogę, prawą ręką po lewym, a potem lewą ręką po prawym ramieniu; podnosi z podłogi sznur i gałąź, powłócząc nogami podchodzi do łóżka, upuszcza je po raz trzeci)

mleko świeże, ciepłe

(bierze butelkę z rąk Aktorki, powoli)

Aktorka (kocio):

świeże, ciepłe mleko

ale zamknięte

Król (spostrzega):

ahaaa

zamknięte

(Chowa butelkę pod kołdrę, w okolicach nóg Aktorki)

Aktorka (odsuwając się od Króla, patrzy na Mariana):

Mnie nie jest zimno.

Król:

Czy, eee

(drapie się znowu, Aktorka przysuwa się do niego, Marian patrzy)

Aktorka (głębokim głosem):

mleko jest zamknięte, ale

jaaa

Król:

Eee, muszę, no! (wyraźnie drży, ale nie wykonuje najmniejszego ruchu)

(Marian kaszle głośno, podbiega i chusteczką wyciera okruchy serka z ust znieruchomiałego Króla, mażąc je przy tym pastą do butów - Król uśmiecha się słabo, drży; Aktorka ogląda swoje paznokcie, grzebie w wyciągniętej spod kołdry kosmetyczce)

Król (do Aktorki, władczo):

Poproszę mi natychmiast!

Marian (służalczo):

ależ proszę

(odwraca głowę)

Królu

(podnosi z podłogi sznur i gałąź, wkłada je w otwarte dłonie Króla)

gość w dom to, no (wyjaśniająco)

Król:

Aaa aaa aaa! (ucieka)

Marian (siada na łóżku, uparcie tłumaczy Aktorce):

gość w dom to jak ten, no

Aktorka:

Mmm?

(maluje usta szminką, wyjmuje chusteczkę z kieszeni Mariana, ogląda pod światło)

Marian:

zimno

(wchodzi pod kołdrę, zaczyna śpiewać głośno, fałszywie i koniecznie po niemiecku "Cicha noc"; spod kołdry wydobywa mleko, otwiera je i pije chciwie, śpiewając jednocześnie - na tyle, na ile to możliwe)

Aktorka (w ślad za Królem, wiejsko, natarczywie, potem ciszej)

Jezus

Maryja

jezus maryja

marian

Z powrotem do Mauzoleum maryanizmu